Berichten

Bakkebaarden

Hij liep altijd zo hard achter zijn rollator dat het op rennen leek. Ow meneer doe toch eens rustig, straks struikelt u en ligt u op de grond zei ik dan. Ja, ja, ja zal ik doen! zegt hij dan hard. Veel gaat in het uiterste bij hem. Snel lopen, hard praten, korte zinnen, grote gebaren met zijn handen en alles op een vaste volgorde. Nu hij wat meer dement raakt gaat alles niet meer zo soepel.Hij is moe, krijgt met moeite zijn eigen sokken nog aan en het douchen lijkt ook niet meer op wat het hoort te zijn. Hij merkt dat hij achteruitgaat en wordt er verdrietig van. Kan nieuwe dingen moeilijk meer leren wat lijdt tot gevaarlijke situaties. Want de rollator nu ook gebruiken voor korte afstanden in de woonkamer is wel lastig. Soms ga ik nog wel eens even naast hem zitten en vraag hoe het met hem gaat. Hij sluit zijn ogen, laat zijn handen op zijn schoot rusten en zegt zuchtend, “moeilijk, ik weet het niet meer, ik ben toch ook al 95?”Β  We helpen hem nu iedere ochtend met douchen, aankleden en de tafeldekken. Denk dat scheren ook wel een dingetje wordt. Laatst kwamen zijn bakkebaarden namelijk niet lager dan de boven kant van zijn oren…

7 thoughts on “Bakkebaarden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *