Berichten

Ach, laat me toch

Niet alle cliënten zijn ’s ochtends (of de hele dag) blij om je te zien. Dat kan komen omdat ze een een gedragsstoornis, NAH, autisme of dementie hebben. Hierdoor zijn ze moeilijker te begeleiden dan cliënten met alleen somatische klachten. 

Het is net na tien uur ’s ochtends en ik klop bij hem aan en laat mezelf binnen. Op het appartement staat het nog blauw van het pakje sigaretten die hij afgelopen nacht heeft weg gerookt. Ik baan mij een weg door de mist en kom in zijn slaapkamer uit. Hij ligt op z’n zij met zijn rug naar mij toe, z’n billen een beetje ontbloot en met de dekens op de grond. Ik wens hem rustig goedemorgen en zeg hem een beetje flauw dat hij er niet zo charmant bij ligt. “Ach, laat me toch.” zegt hij nog rustig. “Waarom heb ik hier nou nooit rust, nooit!” schreeuwt hij vervolgens.

Ik zeg dat we alleen even gaan opfrissen, medicijnen innemen en dan wel verder zien. Hij is het er niet mee eens. *!#^*&domme! vloekt hij, en er komen nog wat ziektes voorbij. “Was ik maar dood!” klinkt er door het appartement en de gang. Ik zeg hem hier niet van gediend te zijn. Hij wordt wat rustiger als ik even zijn boterham ga smeren. In stilte gaan we verder. Na het wassen laat ik hem op bed liggen. Ik heb met hem te doen. Een hoopje verdriet, zo ligt hij er weer bij als ik de deur achter mij dicht trek.

2 thoughts on “Ach, laat me toch

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *