Berichten

Maar vandaag nog niet

Ik kreeg een tijdje terug een mailtje van mijn collega. Familie van een demente dame wilt graag palliatieve sedatie laten toepassen bij hun moeder. Wauw, heftig! Dacht ik. Het benauwde mij. Vooral omdat deze mevrouw nog steeds onze slechte grapjes begreep, haar medicatie slikte, goed at en hielp (waar ze kan) nog mee met de ochtendzorg. Deze mevrouw was niet terminaal. Ja, de zinnen die ze zei zijn voor een groot deel onsamenhangend, het drinken ging met een rietje, ze droeg haar kunstgebit niet meer waardoor het gezicht er minder fraai uit ziet. Maar van ondragelijk lijden was geen sprake.

En ik weet ook dat het hartverscheurend is om je moeder zo te zien. Ik vind dit ook. De lege blik in haar ogen, het grijpen naar niks en momenten van onrust. En dat je voor haar wilt dat het zo snel mogelijk voorbij is dat begrijp ik wel. Heus. Maar zoals alle momenten in het leven een proces is of fase, is sterven dit ook. Behoefte aan eten en drinken, het bewustzijn, de ademhaling en de bloedsomloop het wordt allemaal minder. Maar vandaag nog niet.

En uiteindelijk moet diegene zelf het leven loslaten.

5 thoughts on “Maar vandaag nog niet

  1. Gedachten en gevoelens over het laatste stukje van een leven zijn inderdaad vaak onsamenhangend.
    Het op een liefdevolle manier toch aangenaam maken, is één van de mooiste uitdagingen in ons beroep.
    Uitzichtloos lijden is daarintegen het moeilijkste om te aanvaarden
    Het probleem heb je weer prachtig verwoord en helaas is daar geen pasklare oplossing voor

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *