Berichten

Alleen nog even uw pincode

Zorgplannen. Weer een nieuwe handtekening zetten onder de doelen die we voor het aankomende half jaar hebben om de zorg zo optimaal mogelijk te kunnen verlenen. Sommige handtekeningen lijken op een tekening van een peuter en anderen op hiërogliefen, hanenpoten, gekrabbel, prulgeschrift of ontcijferbaar gebibber. Maar dat doet er niet toe. Hij staat er weer voor het aankomende half jaar.

De weg naar de handtekening toe duurt daarentegen net zolang als het zetten er van. Wat zeg je? Een doel in mijn leven? Acties, en wie gaat dat doen dan, ik? Doe je dat allemaal bij mij, nou dat heb ik je nog nooit zien doen!                                                                                                                                                             Gelukkig gaat het bijna nooit zo. Ze zijn allang blij dat we even bij ze zitten. Voor het gemak neem ik ook maar een bakje koffie mee. Want ik weet dat ze na de eerste regel die ik voorlees (van het zorgplan) het onderwerp veranderd in de kleinkinderen, haar overleden man, pijntjes of de nieuwe kleding die gekocht is. Zoveel verhalen blijven onbesproken. Even ben ik haar beste vriendin waarbij ze al haar verhalen kwijt kan. Na een kwartier moet ik toch echt verder en vraag haar om een krabbel te zetten. Met moeite krijgt ze de pen op de plek die ik aanwijs. Grappend vraag ik haar vervolgens of ze haar pincode ook nog even onder aan het blad wilt opschrijven. En zonder na te denken begint ze te schrijven. “Nee joh, niet doen! Nooit uw pincode afgeven!” zeg ik hard. Ze kijkt me verdwaasd aan. Aan jou geef ik alles, dat weet je toch.

5 thoughts on “Alleen nog even uw pincode

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *