Berichten

Hedrink Groen, deel 2

Toen het programma in oktober begon was ik een beetje sceptisch. Al hoop ik nog steeds – nadat iedereen de laatste aflevering heeft gezien – dat ze niet denken dat de verzorgingshuizen gevuld zijn met boze, chagrijnige zuster die overwerkt zijn en alles op een negatieve manier benaderen. En dat de lieve meedenkende zuster de laan uit wordt gestuurd. Ja oke… hoe ze het aanpakte was niet zo slim, maar wel met de beste bedoelingen voor de bewoners.

En Hendrik Groen, ja die heeft mijn hart wel een beetje gestolen. En dan bedoel ik niet alleen het karkater maar de hele serie. De werkelijkheid is onder een vergrootglas gelegd. Het laat zien dat als je oud bent je nog steeds niet uitgeleefd bent maar gewoon niet altijd in de mogelijkheid bent om er op uit te gaan! De uitjes die ze beleefde waren voer voor nieuwe ideeën bij mij op het werk. De schildersessie, het fietsen in de bejaardenbakfiets, heerlijk eten en nog meer eten, zelf koken, naar de dierentuin gaan en gewoon heerlijk samen zijn. Het is er alleen nog niet van gekomen. Maar toch merk je dat mensen die beperkt zijn in hun zicht, gehoor of mobiliteit liever alleen zijn. Het is moeilijk om gesprekken te voeren en te volgen. Het kost erg veel energie. Je schaamt je als je niet zelfstandig naar het toilet kan. En als je slecht kan zien, waarom zou je dan mee gaan met een uitje? Ik probeer ze altijd wel te overtuigen dat de beleving in een andere ruimte of plek ook heel waardevol kan zijn. De wind weer in je haren, het geluid van dieren of de zee. En de poeplucht van de dieren in de dierentuin in plaats van die van je buurman kan ook heel erg verfrissend zijn. Het enige wat ik dan vaak krijg is een glimlach op hun gezicht door mijn slechte grappen. Ach, dat is ook wat waard toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *