Berichten

Deel 2: The fault in her stars

Het wachten is voorbij…

Ik werd gebeld door de doktersassistente met de mededeling dat de huisarts op visite zou komen bij mevrouw. Daarbij zei ze dat het een slechtnieuws gesprek zou gaan worden. Ik schok er best wel van en op de een of andere manier kreeg ik toch een brok in m’n keel alsof het om mijn eigen familie ging of een van mijn beste vrienden. Ik ken haar pas een jaar en toch voelt het veel langer. En dan ben ik ook nog eens de eerste die het hoort dat het niet goed is. Ik heb mevrouw haar dochter opgebeld om te zeggen wat ik wist. Ze heeft zelf nog contact met de huisarts opgenomen om de afspraak te verplaatsen. Ze wilde er tijdens het gesprek voor haar moeder zijn .En naderhand ook zodat haar moeder niet alleen zit na het zware nieuws.

Goed geslapen

Na het gesprek, waaruit bleek dat ze een kwaadaardige tumor in haar borst heeft, is haar familie de rest van de dag gebleven. De daaropvolgende dag ben ik ’s middags bij haar komen zitten. Ze begon het gesprek met een grapje. “Dit is de eerste nacht sinds jaren dat ik de hele nacht heb doorgeslapen en de zuster mij wakker moest maken!” zei ze lachend. Ik moest er ook wel om lachen. Maar van binnen had ik het te doen met haar. Want ze stond nu voor de moeilijkste vraag van haar leven. Wat is mijn leven waard? Een vraag die je niet wilt beantwoorden en daarom de keuze om te behandelen of niet, bijna onmogelijk maakt. Ze is al in de 90. Een vrolijke dame die geniet van de kleine dingentjes om haar heen. Maar die ook graag weer wilt lopen wat de pijn in haar knieën voorkomt. Ze zegt zelf, ook al zal ik mij laten behandelen én kom ik er goed uit. Dan kan ik nog steeds niet lopen! En dan is dat traject waarschijnlijk helemaal niet waard.

Fotoalbum

Het afgelopen weekend heeft ze haar fotoalbums er maar weer eens bij gepakt. Ik kreeg ook een sneak preview van haar leven. Ze vertelde vol trots over haar kinderen die lief geportretteerd stonden op prachtige zwart-wit foto’s.

We hebben het over het leven gehad en over beslissingen die gemaakt moesten worden. Waardoor we allebei vochtige ogen kregen. Uiteindelijk vroeg ze wat ik het aankomende weekend nog ging doen omdat ze er  niet meer over wilde nadenken. Nou, op de verjaardag van mijn nichtje na ging ik niet veel spannends meer doen. Maar heb mijn weekend plannen maar wat aangedikt om de somberheid uit de kamer te doen wegdrijven.

5 thoughts on “Deel 2: The fault in her stars

  1. Jeetje, wat heftig!

    Maar erg mooi omschreven!

    Stiekem wel zeer benieuwd over wie je dit hebt geschreven, ik kan mij zo geen naam/ gezicht bedenken bij deze vrouw.

  2. Dat snap ik helemaal Elke!
    Privacy van de bewoners gaan boven alles!

    Bij de meeste verhalen die je schrijft heb ik gelijk door over wie het gaat, dit keer heb je het goed verborgen gehouden! Hihi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *