Berichten

Alleen mijn gedachten zijn nog privé

In het zorgleefplan staat vaak het doel dat wij samen met de cliënt zorgen voor een veilige en schone woonomgeving en dat de privacy gewaarborgd moet blijven. Maar lukt dat ook wel al tijd?

Balans

Het is namelijk erg lastig om een goede middenweg te vinden tussen privacy waarborgen en ongegeneerd binnenlopen alsof je in je eigen huis binnenstapt. Want met netjes aankloppen en vervolgens binnenstormen doe je eigenlijk precies hetzelfde. De kans voor de cliënt om dan nog “nee, het komt mij nu niet uit”, te zeggen is dan al vervlogen. En al helemaal wanneer de zuster lief goedemorgen zegt en de lamp aangooit.

Waarde en normen

Er zit natuurlijk verschil tussen alle cliënten en hun waarden en normen. Sommige hebben graag de deur open naar de galerij en anderen het liefst alles op slot en gebarricadeerd met hun rollator. Maar het grootste deel van onze cliënten hecht nog maar weinig waarde aan hun eigen privacy. Althans, dat lijkt zo. En dat vind ik eigenlijk best jammer. Want ik wil niet in dezelfde ruimte zijn als iemand die zijn behoefte aan het doen is. Of bij iemand die even lekker rustig wilt wakker worden moeten vragen vanuit de keuken wat mevrouw op haar boterham wilt hebben. Want “efficiënt” is nu eenmaal my middle name. En door de tijdsdruk denken we dat we geen andere keus hebben. Want de koffie en thee wordt nu eenmaal tussen negen en tien geschonken ook al lig je nog op bed. Het heet niet voor niets “koffieronde” en niet een “koffie zigzag” over de gang. Of staat de stofzuiger van de schoonmaakster alweer in je oren te loeien wanneer je aan je ontbijt zit en eigenlijk rustig de krant wilde lezen.

Netflixende cliënten

En dan, na een lange of korte dag komt de zuster je ook nog eens zeggen dat je naar bed moet of dat het voor haar handig is dat je alvast op tijd in je pyjama zit terwijl je dat vroeger nooit hebt gedaan. Maar omdat wij de hele avond in onze joggingbroek zitten te netflixen zullen mijn cliënten dat ook wel willen, denk je dan. Neehee! Natuurlijk niet!

Nou goed. Je snapt me denk ik wel. Gelukkig komen deze gebeurtenissen niet héél vaak voor maar zijn ze wel erg belastend voor de cliënt. Daarom vind ik het belangrijk dat je je inleeft in de cliënt en haar behoeftes. Vragen blijft stellen en als het echt niet anders kan je in overleg alvast haar helpt in de pyjama.

 

2 thoughts on “Alleen mijn gedachten zijn nog privé

  1. Even een schrik moment terwijl ik dit lees.
    Zet Elke me wel weer aan het denken.
    Languit op de bank in o.a. mijn joggingbroek denk ik hoe dat zal zijn als ik oud ben.
    Kan ik dan ook nog internetten of netflixen.
    Ach dan weten ze in ieder geval hoe dat werkt, kunnen ze me daar mooi mee helpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *