Berichten

Persoonlijker dan dit wordt ’t niet!

Deel 1.

Lang getwijfeld om een écht persoonlijke blog te schrijven maar dacht… Waarom niet. This is life.

Het is nu twee weken geleden dat ik niet meer de zorgverlener maar de patiënt, bewoner, de zorgvrager ben. Het was dinsdagavond en ik draaide mijn laatste avonddienst. Ik droeg mijn bevindingen over aan de nachtdienst en ging naar huis. Het miezerde een beetje op de weg terug naar huis en de lucht was gevuld met de geur van een heerlijke lente dag.

Ik ben thuis, steek de sleutel in het slot en zie dat het licht in de woonkamer nog brand. Normaal gesproken ligt hij al op bed. Maar omdat hij morgen met mij mee gaat, sluiten we de dag samen af en ik val gelukkig gelijk in slaap.

De dag

Het is iets voor half 11 als ik de grote centrale hal van het ziekenhuis in loop. Ik heb het ziekenhuis altijd al een beetje op een veredelde spa vinden lijken. Dat geeft mij een dubbel gevoel omdat het nog steeds een ziekenhuis heet. Ik zou het eerder een gezondheidshuis willen noemen.

Als we net zitten roept een dame mijn naam en we lopen gezamenlijk door de grote gangen gevuld met tropische planten naar de afdeling. Ze meldt ons aan bij de afdeling en wij wachten op de gang. Als ik om mij heen kijk zie ik de mooie binnentuin maar ook de deuren. De deuren hebben ramen met de vorm als doodskisten. Een bewuste keuze? Mijn spa gevoel is in ieder geval verdwenen.

It feels like Christmas

Ik word opgeroepen en we lopen braaf achter de verpleegkundige aan. We nemen mijn gegevens nogmaals door voordat we naar zaal gaan. We lopen richting de achterste kamer, ik wil niet op het bed zitten want dan voel ik mij echt een patiënt dus pak ik een stoel. Om half 1 ben ik aan de beurt. Ik krijg het wel bekende blauwe jasje aangereikt, witte sokken die de grote hebben van Christmas stockings en iets dat op een haarnetje lijkt maar eigenlijk een onderbroek is. Of heb ik ‘m nu toch verkeerd om aan?

Als ik wakker word voel ik mij eigenlijk best goed. Wel moe maar geen pijn. Tot dat ik ga praten en bewegen. Bah… misselijk, wat voel ik mij ellendig. Ik krijg een kopje thee en m’n vriend zit glimlachend naast mij en zegt dat alles goed is gegaan.

7 thoughts on “Persoonlijker dan dit wordt ’t niet!

  1. Sterkte met alles, heb mijzelf ook vaak afgevraagd waarom doodskisten als raam.
    Ach ja dat is het leven zullen we maar zeggen 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *