Berichten

Van gehospitaliseerde cliënt tot ongeduldige eekhoorn.

 Deel 3.

Ik viel als een blok in slaap, heb de hele nacht liggen snurken (naar horen zeggen) en werd de volgende morgen nog half in de zitstand wakker. Heerlijk zo’n elektrisch bed. Dus ik heb besloten om de ochtend maar in bed te blijven. Of ben ik gewoon nog niet fit genoeg om de hele dag op te zijn?

Als ik wil opstaand weet ik alweer waarom ik op bed ben gebleven. Eerst moet ik bedenken hoe je ook al weer uit bed moet komen. Alsof je daar over na moet denken… Met kleine pijntjes loop ik richting de badkamer en zoek naar de steunen die mij begeleiden bij de toiletgang. Oh ja, die heb ik niet. Met pijn en moeite kom ik weer overeind en hijs m’n broek omhoog. Ik bekijk mijzelf in de spiegel en haal een tandenborstel door m’n mond. Zo, dat is beter. Als ik weer terug naar de slaapkamer schuifel, vraag ik m’n vriend of hij mijn benen in bed wil leggen, want m’n buikspieren voelen aan als een bakje boter. Ik zie mijzelf veranderen in een van mijn cliënten, gelukkig kan ik me inhouden niet te kreunen bij de dingen die ik doe.

Beter verwend dan verwaarloosd 

De slaapkamer heb ik nu wel gezien en ik rol op een of andere manier weer uit bed. Met aangepaste snelheid loop ik de trap af en instaleer mijzelf op de bank. Mijn lieve vriend a.k.a de broeder voorziet mij van van alles. Standaard een fles water met (suikervrije) ranja “on the side”, paracetamol, fruit, leesvoer en een gesmeerde beschuit en een kopje thee als ik daar om vraag. Ik dacht, hier kan ik wel aan wennen. Laat mij maar lekker hospitaliseren. Ik snap die cliënten ook wel. 

Ongeduldige eekhoorn

Maar ik ken mezelf langer dan vandaag en loop de volgende dag alweer door het huis alsof er niks gebeurd is. Nou ja, bijna dan. Ik heb het geduld van een eekhoorn dus loop liever zelf overal naar toe dan dat ik er om vraag. Alweer zie ik mijzelf veranderen in een van mijn cliënten. Dom, dom, dom. Maar ja, wat doe je er aan! Moe word ik er wel vaan, dus aan slaap geen tekort. 🙂

In de woonkamer is het net een bloemenzaak. Al die prachtige boeketten rondom mijn “leefgebied ” in de woonkamer doen mij goed. De kamer fleurt er van op en het gevoel dat mensen om je geven eveneens. En ja, alweer zie ik mijzelf veranderen in een van mijn cliënten. En misschien kan ik mij nu meer inleven in mijn cliënten en misschien ook niet. Maar wat ik wel weet is dat we allemaal maar gewoon mensen zijn. Met onze eigen gekke, gewone, eigenwijze en soms ook bescheiden gedragingen.

 

 

 

7 thoughts on “Van gehospitaliseerde cliënt tot ongeduldige eekhoorn.

  1. Herkenbaar dat je op een bepaalde hoogte afhankelijk bent van een ander maar het soms te lang duurt of dat je het gewoon zelf wil doen 🙂

  2. Je kunt ook als voorbeeld dienen voor de cliënten: wat jezelf kunt, probeer dat ook zelf te doen. Niet forceren, maar proberen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *